आफैले अहंकारमा आफैलाई जलाईसकेछु

के हो जीवन भन्ने प्रस्नको दोसाँधमा आफैलाई उभ्याईराखेँ।
उत्तर पाईन्छ कि भन्ने आशमा खै कता कता भौतरिरहेँ।
फूल-काँडा समान देखेँ पाईन केही भिन्नता।
आफैलाई उकास्न सक्दिन खै के छ मेरो बाध्यता।
आँखा छन् तर द्रिश्यबिहीन म भैसकेछु।
म आफ्नो लडाई निरन्तर आफैसँग लडिरहेछु।
मैंले आफ्नो अस्तित्व आफैँले भुलाईसकेछु।
आफैले अहंकारमा आफैलाई जलाईसकेछु।

सजायको भागी तर के दिऊँ म आफैँलाई।
 तयार छु भोग्न सबै निर्णय छोड्छु समयलाई।
भगवान् पनि थाकिसके होलान् मलाई साथ दिँदा-दिँदा।
पश्चातापमा जल्न थालेँ भुलै भुलको पहाडले पुरिँदा।
खुशी त्यागिसकेँ बाटो केवल अब दुखलाई अँगाल्ने हो।
गन्तब्यबिहीन यो जिन्दगी खोई कुन मोडमा अड्किने हो।
मैंले आफ्नो अस्तित्व आफैँले भुलाईसकेछु।
आफैले अहंकारमा आफैलाई जलाईसकेछु।