असोज १६ , २०७८ शनिवार 

हरेक त्यो प्रहर, शान्त पार्न खोज्दै सबैको कहर। 

रोदनसँगै मनको कारुणिक चित्कार सुनिदिने।।

मुहारमा  हाँसोको बौछार, मनमा खुसीको लहर। 

बनाई प्रफुल्लित सबैलाई हर्षोलाशको बीज छरिदिने।।

पुछी आँशुका थोपा, गरी सहयोग खोल्न व्यथाका पोका। 

पीडादायी नयनका हेराई, शोकाकुल मुहारको भाव बुझिदिने।।

रुपरङ्ग लाग्छ हुन् अप्सरा, दिन दुखीको भरपर्दो सहारा।।

सजाई आँखामा सपना, लक्ष्यतर्फ चल्न प्रोत्साहित गरिदिने।।

देख्छु किन मुहार तिम्रो मलिन, खुशी आफ्नै समाप्त पार्न तल्लीन। 

आशाका  किरण देख्न छाडेछौ, एक्लो पारी आफैलाई सबै त्यागेछौ।।

चोट आफैलाई दिई दिर्घकालिन, हुँदैछौ आज आफै  कष्टको अधीन। 

दलदलमा आफै फस्दै जादैँछौ,पहिचान आफ्नो सबै मेटाउँदैछौ।।

सबै दुख-पीडा गुम्स्याई मनमा, डढेलो लगाई आफ्नो जीवनमा। 

समयको पर्वाह गर्न छाडेछौ, विश्वास आफ्नो आफैमा गुमाएछौ ।।

सपनाको सट्टा आँशुको नदी आँखामा, फुट्छन बोली मात्र कारुणिक भावमा 

चन्चल स्वभाव उदासीन बनाएछौ, संसारलाई जिताउने आज आफै हार्दैछौ।।